- Strona główna
- O pensjonacie
- Historia
- Jak dbamy o gości
- Galeria
- Cennik
- Rezerwacje
- Kontakt
- Księga Gości
- Dolnośląskie filmy
Pensjonat Akacja
oferuje noclegi, wczasy dla osób indywidualnych, rodzin i
grup zorganizowanych.Miły wypoczynek i niezapomniane wakacje . Położony w centrum znanego uzdrowiska jest doskonałą bazą wypadową dla turystyki aktywnej, a także łagodnej turystyki górskiej, pieszej, rowerowej czy narciarskiej.
Atrakcje przyrodnicze
Góry Stołowe
Mianem Gór Stołowych określa się jedno z najpiękniejszych, szczególnie atrakcyjnych pasm górskich w Polsce. Pasmo to, a raczej kilka nieregularnych pasm wchodzących w skład tego górotworu, zlokalizowane jest w Sudetach Środkowych w sąsiedztwie Gór Bardzkich, Sowich, Wałbrzyskich, Bystrzyckich, Orlickich Kamiennych, a także Wzgórz Włodzickich i Ścinawskich. Od północnego – wschodu graniczą ze Wzgórzami Ściniawskimi, które następnie przechodzą w Góry Sowie. Na wschodzie stanowią zamknięcie Kotliny Kłodzkiej. Od południa przylegają do Gór Bystrzyckich i Orlickich, a od południowego – zachodu – opierają się o Wzgórza Lewińskie. Po stronie polskiej znajduje się północno – zachodnia część Gór Stołowych, zwana Zaworami, oraz najwyższa południowo – wschodnia, ze Szczelińcem Wielkim (919 m. n. p. m.), Małym (896 m. n. p. m.) i Błędnymi Skałami (860 m. n. p. m.). Góry Stołowe, których szerokość waha się w granicach 4-12 km, ciągną się na długości 42 km i dwukrotnie przekraczają granicę z Czechami.Głównym budulcem Gór Stołowych są górnokredowe piaskowce przeławicone warstwami nieprzepuszczalnych margli i łupków. W tym miejscu miliony lat temu znajdowało się dno morza, które w wyników ruchów górotwórczych zostało wypiętrzone na wysokość kilkuset metrów, tak więc najmłodsze warstwy piaskowca tworzą dziś szczytowe partie tych gór, do których należą: Szczeliniec Wielki, Szczeliniec Mały, Skalniak, Błędne Skały i Narożnik.
Z dalszej odległości, kilkunastu kilometrów góry przybierają kształt wielkiego płaskiego stołu (stoliwa), którego krawędzie opadają pionowo w dół, niekiedy nawet 300 metrów w kierunku Kotliny Kłodzkiej i Doliny Bystrzycy Dusznickiej. Jest to jedyny w Polsce przykład gór o takiej rzeźbie co stanowi jej główna atrakcję zarówno przyrodniczą jak i turystyczną. Ponad pierwszy płaski poziom znajdujący się na wysokości ok. 700-750 m. n. p. m. wznoszą się masywy skalne poziomu drugiego, do którego zaliczane są oba Szczelińce, Skalniak i Narożnik.
Wskutek intensywnego wietrzenia mechanicznego pierwotna płyta popękała a następnie została silnie rozczłonkowana dając początek ciekawym w swej formie skałkom wymodelowanym z odporniejszych fragmentów piaskowca. Powstały w ten sposób przeróżne labirynty (np. Błędnych Skał), szczeliny oraz pojedyncze skały przypominające z wyglądu zwierzęta, grzyby lub ruiny budowli (Skalne Miasto), stanowiące miejscowe atrakcje przyrodniczo-krajoznawacze.
Na szczyt Szczelińca Wielkiego można dojść drogą składającą się z 682 kamiennych stopni. Z samego szczytu przy dobrej widoczności można zobaczyć całą Ziemię Kłodzką oraz Karkonosze.
Wszystkie te atrakcje przyrodnicze powodują, że Góry Stołowe, obok Karkonoszy, są czymś w rodzaju wizytówki całych Sudetów.
Roślinność Gór Stołowych stanowią głównie lasy świerkowy przy niewielkich skupiskach buków, wiązów i jaworów. W części wschodniej gór umiejscowiony jest Park Narodowy Gór Stołowych (powstały w latach 90-tych XX wieku), na terenie którego występują torfowiska (Małe i Wielkie Torfowisko Batorowskie) będące już rezerwatem przyrody. Ponadto z rezerwatem mamy do czynienia jeszcze na Małym Szczelińcu.
W Górach Stołowych znajdziemy atrakcyjne tereny do uprawiania łagodnej turystyki pieszej rowerowej w ciepłych porach roku oraz do narciarstwa biegowego (szczególnie ciekawą jest trasą jest „Droga Stu Zakrętów” prowadząca z Radkowa przez Karłów do Kudowy Zdrój). Charakter tych gór sprawia jednak, że narciarstwo alpejskie jest tutaj bardzo utrudnione. Wart zwiedzenia jest także Fort Karola usytuowany na górze Ptak (841 m n.p.m.), a w części zachodniej, gdzie znajdują się Zawory – Rezerwat Głazy Krasnoludków. Osobą chcące zapoznać się z częścią gór znajdującą się po czeskie stronie, mogą przekraczać granicę w Ostrej Górze – Machowie, na północy - w okolicach Mieroszowa na przejściu Łączna – Zdonov i przejściem granicznym Golińsk – Mezimesti.
Góry Bystrzyckie
Jest to okazały masyw górski o długości sięgającej prawie 50 km i przebiegu z kierunku północno – zachodniego na południowy – wschód. W całości znajduje się po stronie polskiej. Góry te podzielić można na dwie części: północną i południową a linia podziału następuje na przełęczy Spalona położonej na wysokości 811 m n.p.m. Geograficznie Góry Bystrzyckie położone są w Sudetach Środkowych w sąsiedztwie Gór Orlickich, od których oddzielone są zarówno od zachodu jak i od południa doliną Dzikiej Orlicy. Od północy Góry Bystrzyckie graniczą z Kotliną Kłodzką a do wschodu – z doliną Nysy Kłodzkiej, za którą znajduje się Masyw Śnieżnika. Na północny – zachód położone z kolei są Góry Stołowe. Północna część pasma Gór Bystrzyckich, przedzielona doliną Bystrzycy Łomnickiej na pasma o charakterze płaskiej wyżyny: zachodnie z wierzchołkami kształtem przypominającymi kopuły i wschodnie. Najwyższym punktem północnej część gór jest Łomnicka Równia (898 m n.p.m.). Południowa cześć gór to wyraźny łańcuch górski poprzecinany dolinami. W południowej części znajduje się też najwyższy szczyt Gór Bystrzyckich – Jagodna (977 m n.p.m.). Głównym budulcem Gór Bystrzyckich w części północnej są kambryjskie gnejsy i łupki, na których spoczywają warstwy górnokredowych margli i piaskowców a w południowej – gnejsy i granitognejsy. Skałę wapienną pośród łupków krystalicznych można obserwować w Solnej Jamie, jaskini utworzonej na skutek erozyjnego działania wody. Wapień w tym miejscu podobny jest do grubych ziaren soli.Warunki klimatyczne Gór Bystrzyckich są wyraźnie ostrzejsze od tych panujących na sąsiednich terenach. Zimy tutaj są bardziej śnieżne i z niższymi temperaturami.
Obszar gór w większości porośnięty jest lasem o drzewostanie świerkowym. W północnej części, na obszarze wierzchowin znajduje się torfowisko wysokie objęte ochroną jak rezerwat torfowiskowy zwany Topieliskiem.
Góry Bystrzyckie są miejscem bardzo atrakcyjnym ze względu na swe walory przyrodnicze. Przyczynia się do tego ich bardzo słabe zaludnienie co kolei pomaga im zachować swój pierwotny charakter. Łagodna rzeźba terenu sprzyja wędrówkom zarówno pieszym jak i narciarskim, a nawet – rowerowym. Szczególnie ciekawa dla rowerzystów będzie tzw. „Autostrada Sudecka” – droga biegnąca zboczem Gór Bystrzyckich, doliną Dzikiej Orlicy i Gór Orlickich, z której podziwiać można piękne widoki roztaczające się na tereny okoliczne.
W rejonie przełęczy Spalona, gdzie panują sprzyjające warunki pogodowe i śnieg obecny jest w odpowiednich ilościach, zlokalizowano krótkie wyciągi narciarskie. Z samej przełęczy można także podziwiać widoki na Sudety Wschodnie.
Warto jeszcze zobaczyć Fort Wilhelma na Wójtowskiej Równi (842 m n.p.m.) oraz znane miejscowości Ziemi Kłodzkiej, jak choćby Bystrzycę Kłodzką, Polanicę Zdrój, Duszniki Zdrój, Międzylesie czy Długopole Zdrój.
Pasterskie Skały koło Idzikowa
Pasterskie Skały znajdują się w odległości ok. 100 m. od drogi Idzików – Nowy Waliszów, w górnej części wsi Idzików (przy drodze widać jedną skałę, a reszta pozostaje w ukryciu pobliskiego lasu). Budulcem Pasterskich Skał, spod których roztacza się widok na Rów Górnej Nysy, jest zlepieniec górnokredowy. Ze skałami tymi związana jest legenda, mówiąca o Maćku, starym pasterzu. Maciek posiadał trzech synów, którzy mieli go zastąpić w tradycyjnym dla mieszkańców Idzikowa zawodzie.
Pewnego dnia Maciek polecił swoim synom samodzielnie wyprowadzić stado na pastwisko. Nie spodobało się to synom, którzy woleli mieć wolny czas dla siebie, ale nakazu ojca usłuchali. Zebrawszy wszystkie zwierzęta we wsi w gromadę wybrali się z całą trzodą na pastwisko. Na przodzie szli dwaj starsi bracia, a z tyłu – najmłodszy wraz ze swym psem. Całe stado szło w ustalonym porządku dopóty, dopóki teren był płaski. Gdy droga zaczęła się wspinać pod górę jeden baran kulał i zaczął odstawać od reszty stada, które i tak po chwili zaczęło się samo rozchodzić w różnych kierunkach. Młodszy brat próbował nad nim z nim zapanować. W tym celu złapał opóźniającego pochód barana za jego długą sierść lecz ten się przestraszył i pognał przed siebie. Starsi bracia dołączyli do młodszego myśląc, że to jakiś rodzaj zabawy. Biedny, przeciążony baran padł ze zmęczenia. Bracia bardzo się przestraszyli bo powierzono im pod opiekę stado a tymczasem jedną sztukę zamęczyli. Po naradzie postanowili, że barana upieką i zjedzą a skórę specjalnie oprawią tak, żeby wyglądało na to, że to wilki rozszarpały zwierzę. Jak postanowili tak też uczynili. Gdy nadszedł czas powrotu ze stadem do wieczornego udoju, bracia zerknęli jeszcze do swych sakw aby sprawdzić co też im na dzisiaj gospodarz dyżurny przygotował na posiłek, a był taki zwyczaj, że każdego dnia inny gospodarz przygotowywał jedzenie dla pasterza. Tego dnia akurat był post, więc każdy z braci dostał zwykły podpłomyk. Przypomnieli sobie o poście ale specjalnie się tym nie przejęli. Najstarszy z braci uchwycił swój podpłomyk jak oszczepnik chwyta swój oszczep i rzucił przed siebie. Średni, niczym dyskobol, także rzucił go precz. Najmłodszy z kolei przykucnął i chciał swój podpłomyk dać psu, ale nawet ten wzgardził chlebem, więc brat ów kopnął chleb w dal. Wszyscy bowiem najedli się mięsa do sytości i zwykły chleb nie był dla nich atrakcyjny. Nagle niebo zaciągnęło się chmurami. Zagrzmiało, spadł obfity deszcz i mgła spowiła całe pastwisko. Po pewnym czasie, gdy mgła się podniosła, widać było tylko samotnie pasące się stado oraz dziwne samotne skały, których wcześniej w tym miejscu nie było. Jedna ze skał podobna była do oszczepnika, druga do dyskobola, trzecia do piłkarza kopiącego piłkę a czwarta – do zwiniętego w kłębek i śpiącego psa.
Wzgórza Lewińskie
Wzgórza Lewińskie rozciągają się na przestrzeni ok.. 20 km od Kudowy Zdroju do Dusznik, biegnąć częściowo wzdłuż granicy państwa.Krajobraz Wzgórz urozmaicają liczne doliny i potoki, pomiędzy którymi usytuowały się pojedyncze wzniesienia pokryte łąkami i lasami. Ponad dolinami potoków znajdują się zabytkowe dziś wioski rzadko odwiedzane przez przyjezdnych. Wysokość Wzgórz jest stosunkowo duża jak na ten typ morfologiczny, czego przykładem jest Grodziec położony pomiędzy Dusznikami i Lewinem i którego wysokość osiąga 803 m. n . p. m.
Szczeliniec Wielki
czynne: codziennie od 9.00 do 18.00wstęp: normalny - 5 zł, ulgowy - 2 zł
- fantastyczne labirynty skalne oraz platformy widokowe
Heuscheuer Grosse, Hejśovina, Hejszowina, Wielka Hejszowina, Stołowa Góra Stołowiec, Wielki Spękany Wierch, Wielki Spękany Szczyt, Szczeliniec Wielki
Niezwykłe wrażenia i piękne wspomnienia zachowuje w pamięci każdy, kto choć raz odwiedził "Szczeliniec Wielki". Szczeliniec Wielki jest najwyższym (919m) szczytem Gór Stołowych i zarazem ich najatrakcyjniejszym i najczęściej odwiedzanym miejscem. Tworzy go stoliwo o wymiarach 600 na 300 m, górujące około 150 metrów nad Karłowem który stanowi najdogodniejszy punkt wyjścia na szczyt.
Od zachodu wyrasta mniejsze stoliwo Szczelińca Małego (895 m.), oddzielone przełęczą około 867 m. Szczeliniec Wielki z daleka wygląda na masyw o rozległym płaskim wierzchołku i prawie pionowych zboczach, stąd też zapewne wywodzą się dawne nazwy góry. A w rzeczywistości zbocza opadają prawie ze wszystkich stron skalnymi murami o wysokości do 60 m zaś cały rozległy wierzchołek jest bardzo gęsto spękany, i to znacznie w głąb. Cały masyw jest zbudowany z kredowych piaskowców ciosowych o zwiekszonej odporności na wietrzenie w stosunku do niżej leżących piaskowców marglistych. Spękanie ławicy piaskowców ciosowych utworzyło największe w Polsce "skalne miasto". Na trzech poziomach spotykamy niezliczone skały o fantazyjnych kształtach. W wiekszości każda skała i skałka posiada własną nazwę, nawiązujące do jej kształtu, np. Wielbłąd, Słoń, Wiewiórka, Głowa Księżniczki Emilki. czy stanowiący wręcz symbol tych gór Małpolud Wiele nazw nawiązuje do popularnych przewodnickich legend o Szczelińcu.. Niektóre skały są wizytówką, wręcz symbolem tych gór jak np. Małpolud (Mamut). Obok głębokich spękalin i szczelin (np. Piekło do 30 m gdzie jeszcze latem leży śnieg, Diabelska Kuchnia, Czyściec) są labirynty, tunele, a także pojedyncze formy. Kulminację stoliwa stanowi Fotel Liczyrzepy, służący jako punkt widokowy. Z kilku punktów na krawędzi dolnego poziomu stoliwa Szczelińca Wielkiego roztaczają się wspaniałe widoki obejmujące większość pasm górskich polskich i czeskich Sudetów. Panoramy te są zaliczane do najpiekniejszych w polskich górach. Obecnie najwspanialsze widoki roztaczają się tarasów przy schronisku PTTK oraz z tarasów południowo-wschodnich.
Roślinność
Całą wierzchowine porasta (łącznie z niektórymi skałami) las świerkowy regla dolnego z domieszka jarzębiny i borzozy oraz buka. Rosnace na skałach i w szczelinach drzewa mają często skarłowaciałe lub zdeformowane kształty. Natomiast na zboczach Szczelińca Wielkiego rosna dorodne lasy świerkowe z domieszka buka. Na skałach występują liczne gatunki mchów, wątrobowców i porostów. W niektórych ciemnych i wilgotnych szczelinach (np. w Piekiełku) występuje bogate zbiorowisko sinic i wśtrobowców, m.in. właśnie tu ma jedyne stwierdzone dotad w Polsce stanowisko reliktowy gatunek wątrobowca Gumnacolea acutiloba. Na skałach północnego zbocza na wysokości około 850 metrów rośnie endemiczny gatunek mchu Dicranum sendtneri. W szczelinach i na skałach występuje także świecący mech, świetlik (Schistostega osmundecea). Na skałach i w runie leśnym na zboczach występują płaty borówki czernicy (Vaccinium myrtillus). Świat zwierzęcy jest natomiast dość ubogi, głównie ze wzgledu na duży ruch turystyczny. Szczyt Szczelińca Wielkiego objety jest ochroną w krajoznawczym rezerwacie przyrody "Szczeliniec Wielki" o powierzchni 50,26 ha. Zwiedzanie rezerwatu odbywa się po ściśle wyznaczonej trasie, która stanowi fragment ścieżki Dydaktycznej Skalnej Rzeźby. 
Historia
Na wierzchołek prowadzi ścieżka po 665 stopniach, ktorą zbudował oberżysta z Karłowa Franz Pabel i major B. Von Rauch. Właśnie F. Pabel był twórcą trasy zwiedzania i autorem większości nazw skał. Szczeliniec stał się od końca XVIII w. Ogromną atrakcją turystyczną i odwiedzili go wybitni wędrowcy (w 1790 r. kr. Fryderyk Wilhelm II, Johann Wolfgang Goethe, w 1791 r. min. hr. von Hoym i wielu innych). Od 1813 r. Pabel pełnił oficjalnie funkcję przewodnika po szczycie i pobierał opłatę za zwiedzanie. Już w 1815 r. wzniesiono tu drewnianą altanę, a w 1846 r. ukończono budowę schroniska, powiększonego w latach 1857-59. Obecnie zwiedzanie Szczelińca Wielkiego jest płatne i odbywa się tylko po wyznaczonej trasie, natomiast Szczeliniec Mały jest niedostępny dla turystów. Oba wierzchołki leżą w rezerwacie przyrody o powierzchni 50,25 ha. Na skale obok schroniska znajduje się tablica upamiętniająca pobyt J.W. Goethego w 1790 r.
Do opracowania treści stony wykorzystano
"Słownik geografii turystycznej Sudetów nr13 GÓRY STOŁOWE"
pod redakcją Marka Staffy
Skałki Łężyckie i Sawanna Afrykańska
Mianem Skałek Łężyckich, zlokalizowanych w pobliżu wsi Łężyce, określane jest zgrupowanie kilkunastu skałek ostańców o wysokości wynoszącej 3-4 m. Skałki te powstały w wyniku erozji i wietrzenia górnego poziomu piaskowca Gór Stołowych. W miocenie, 20 mln lat temu, na tym terenie panował ciepły klimat i porastała tu sawanna, podobna do tej, którą można zobaczyć w Afryce. Dzisiaj roślinność wyglądem także się do niej upodabnia – mamy tutaj wysokie trawy (latem), samotne drzewa o koronach ukształtowanych na podobieństwo parasola. Ponadto liczne są tu kwiaty i zioła. Wszystko to sprawia, że dziś to miejsce potocznie nazywane jest Sawanną Afrykańską, a dla ochrony tego krajobrazu i roślinności objęto ten obszar ochroną.Białe Skały
Grupa skał, których nazwa pochodzi o jasno zabarwionego piaskowca, zlokalizowana na wysokości 780-800 m.n.p.m. na północnej i północno-wschodniej krawędzi Narożnika. Białe Skały powstały z porozcinania stoliwa Narożnika głębokimi jarami. Wyodrębnione w ten sposób skały kształtem przypominają mury, baszty czy wieżyce. Białe Skały ciągną się na przestrzeni ok.1 km. Ich urok docenili amatorzy wspinaczki skałkowej, którzy poprowadzili tu wiele dróg do przejścia. Wysokość skał wynosi 20-30 m.Błędne Skały
czynne: codziennie 9.00 – 18.00wstęp: normalny 5 zł, ulgowy 2 zł
wjazd: o pełnych godzinach
zjazd: o półgodzinach
- fantastyczne labirynty skalne
Wilde Loch, Wilder Locher, Bor Labirynt Bukowiński, Wilcze Jamy, Wilcze Doły, Błędne Skały
Tajemnicze labirynty, przejścia i krajobraz rozrzuconych kamiennych bloków, które przypominają niepoukładane, przucone przez dzieci klocki, interesujace, wsparte na kamiennych kolumnach, formy sklane oraz kilkumetrowe, krzyżujące się szczeliny - to ciekawostki czekające na wędrowców w "Błednych Skałach". Błędne Skały to "skalne miasto" stanowiące rezerwat przyrody, utworzone w ławicy piskowców ciosowych na wysokości 852 m na zachodnim krańcu stoliwa Skalniaka. Na powierzchni 21,14 ha ciągnie się labirynt szczelin o głębokości 6-8 metrów pomiędzy okazałymi blokami skalnymi. Tworzą dość regularną siatkę, częściowo przesklepionych przejść. Powstały w wyniku erozji skał piaskowca o różnej odporności lepiszcza kwarcowego i słabego marglowego. Przejściami poprowadzona jest trasa zwiedzania (częściowo moszczona drewnem), która udostępnia najbardziej znane formy skalne, posiadające własne nazwy: Stołowy Głaz, Skalne Siodło, Kurza Stopka, Skalna Brama, Labirynt, Kasa, Tunel, Końska Noga i inne. Sś to piękne stoły, baszty, grzyby i tunele skalne. Ze Skalnych Czasz roztacza się panorama.
Wstęp do rezerwatu jest płatny tak samo jak dojazd samochodem.
Do opracowania treści stony wykorzystano
"Słownik geografii turystycznej Sudetów nr13 GÓRY STOŁOWE"
pod redakcją Marka Staffy
Radkowskie Skały
Poprzedzielane stromymi żlebami o głębokości dochodzącej do 100 m., Radkowskie Skały, wespół z Filarami Skalnymi tworzą północno-zachodnią krawędź środkowego piętra Gór Stołowych. Radkowskie Skały ze swymi potężnymi basztami stanowią jedno z najciekawszych widokowo miejsc w Górach Stołowych. Dodatkową dużą atrakcją Radkowskich Skał są licznie poprowadzone tędy drogi wspinaczkowe.Źródełko Marii
Zielona Dolina ( kierunek Brzozowie )Msze św. odbywają się w sezonie
w każdą niedzielę o godz. 16.00
- kaplica mszalna pielgrzymkowa MB Bolesnej z 1887r.
W Zielonej Dolinie do której prowadzi niebieski szlak z Kudowy Zdr. znajduje się urzekająca kapliczka z 1883 r. Poniżej kaplicy wypływa źródełko, którego wody uważane są przez mieszkańców Kudowy Zdr. i kuracjuszy za lecznicze. Miejsce to, dzięki przepięknemu położeniu wśród świerkowego lasu oraz walorom smakowym wody cieszy się dużą popularnością wśród mieszkańców miasta, kuracjuszy i turystów.
