Kościoły

Drewniany kościół w Nowej Bystrzycy

Nowa Bystrzyca to duża wieś położona niecałe 10 km na zachód od Bystrzycy Kłodzkiej.
Część miejscowości znajdująca się w dolinie Bystrzycy Łomnickiej ma charakter przemysłowy, Pozostała cześć zlokalizowana jest wzdłuż jej prawego dopływu - Małej Bystrzycy i dochodzi prawie do wys. 800 m. n. p. m.
Nowa Bystrzyca powstała na przełomie XIV i XV w. Swą kulminację rozwoju przeżywała pod koniec XIX w., kiedy to liczyła sobie 680 mieszkańców. Dziś zamieszkuje ją ok. 300 osób.

Kościół p.w. Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny zlokalizowany jest w centrum wsi, tuż przy drodze. Do świątyni wejść można przez ozdobną, półkoliście sklepioną i zamykaną dwuskrzydłowymi drzwiami kamienną bramę. Sam kościół stoi w miejscu kaplicy przedpogrzebowej wybudowanej w roku 1631. Dopiero w roku 1726 kaplicę zamieniono na obecny budynek kościoła. W trakcie ostatniej prac remontowych został przywrócony gont na czterospadowy dach. Bryłę budowli tworzy układ czterech ustawionych symetrycznie prostokątów. Nawa o wymiarach 10,5 x 9 m. jest największym z nich. Nad nawą znajduje się wielka ośmioboczna sygnaturka (może też być to wieża na sygnaturkę) o konstrukcji słupowo-szkieletowej z jakby pokrytym gontem hełmem przypominającym cebulę. Na szczycie wieży umieszczona została chorągiewka wykonana z blachy, przedstawiająca Trójcę Św (zgodnie z pierwotnym patronem kościoła). Pozostałą część kościoła ma konstrukcję wieńcową ze ścianami oszalowanymi deskami.
Wewnątrz kościoła nawa została oddzielona łukiem tęczowym od prezbiterium. Zobaczyć można XVIII-wieczny ołtarz główny z rzeźbami św. Anny, Marii i Jakuba. W zwieńczeniu znajduje się Trójca św. w aureoli i obłokach nad pozłoconą kulą ziemską. Pod łukiem tęczowym, z prawej strony umieszczona została ambona z naniesionymi malowidłami czterech ewangelistów. Dochodzą tu jeszcze liczne obrazy i rzeźby pochodzenia ludowego.
Do czasu zakończenia II wojny światowej był ośrodkiem kultu maryjnego, co prawdopodobnie znalazło swe odbicie w nazwie patrona.

Kościół św. Piotra i Pawła w Dusznikach Zdroju

Kościół Parafialny ŚŚ Piotra i Pawła w Dusznikach zlokalizowany jest na wyniesieniu terenu. Wraz z przylegającym dawnym cmentarzem parafialnym otoczony jest kamiennym murem oporowym. Swą historią kościół sięga pierwszej połowy XIV wieku. Już w 1324 r. ma miejsce pierwsza wzmianka o dusznickiej parafii i jej proboszczu. W roku 1346 dokonano z kolei pierwszego zapisu o kościele z ołtarzem św. Katarzyny.
W połowie XVI wieku w miejsce drewnianego kościoła powstaje – murowany, przy czym południowo-wschodnia kaplica dotychczasowej świątyni zostaje pozostawiona jako prezbiterium. Od tego też czasu mają w nim miejsce pierwsze protestanckie kazania.
Z końcem wieku XVI przy wydatnej pomocy cesarza kościół zostaje odnowiony. Powstała w tym samym okresie nowa kazalnica z upływem czasu trafia do kaplicy pod wezwaniem Św. Trójcy. Niestety wraz z nastaniem następnego stulecia ten odnowiony kościół ulega znacznemu zniszczeniu w pożarze. Odbudowa ma miejsce dopiero w 1629 roku, przy czym w roku 1623 przechodzi w ręce katolików i tak pozostaje aż do dnia dzisiejszego.
W latach 1641-1680 powstaje, istniejąca po dzień dzisiejszy, kamienna wieża. Wieża ta jeszcze w wieku XVII ulega dwukrotnej przebudowie: najpierw w roku 1657 i później, w roku 1675. Następne stulecie przyniosło ze sobą budowę nowego kościoła, tym razem już w stylu barokowym. Projekt nowego kościoła przygotowuje mieszkaniec Kłodzka - Lorenz Meyser . W roku 1708 poświęcono symboliczny kamień węgielny a budowę zakończono 22 lata później, w roku 1730. W następnych latach przechodzi jeszcze kilka modernizacji: w roku 1771 przebudowano sklepienie prezbiterium, 9 lat później, w 1780 roku powstaje chór muzyczny oraz polichromie Grunda, malarza z Dusznik.
W latach 1816-1817 powstaje dzwonnica i północna kaplica. Niestety kolejny pożar, który miała miejsce w 1844 roku strawił dachy i spowodował zawalenie się sklepienia wieży. Po tym zdarzeniu kościół zostaje poddany kolejnemu remontowi i przywrócony do stanu nadającego się do użytku.

Można w nim podziwiać, między innymi:

• barokowy ołtarz główny M. Kösslera pochodzący z ok. 1730 roku, z figurami powstałymi w latach 1717-1725 i z obrazem "Pożegnanie Apostołów Piotra i Pawła” pędzla czeskiego malarza Piotra Brandla;
• pozostałe ołtarze z lat: 1720, 1725, 1780 r. oraz z początków XIX wieku, w tym ołtarz "Czternastu Wspomożycieli", do którego figury wykonał najprawdopodobniej M. Kössler;
• renesansową zdobioną ornamentem chrzcielnicę z 1560 r;
• ambona w kształcie wieloryba prawdopodobnie także wykonana przez M. Kösslera w roku 1730;
• prospekt organowy w stylu rokoko, z 1780 r;
• figury Ewangelistów dłuta śląskiego rzeźbiarza M. I. Klahra..

Kościół Miłosierdzia Bożego

ul. Słoneczna
Kudowa Zdrój

Kaplica MB Bolesnej

Zielona Dolina
(kierunek Brzozowie)
wzniesiona w 1887 r.

Kaplica Czaszek w Czermnej

ul. Kościuszki
tel. (074) 866- 17- 54
czynne: codziennie (oprócz poniedziałków)
w godz. 10.00 – 16.00
wstęp: normalny 3 zł, ulgowy 1,5-2 zł

• kaplica ofiar wojny 30-letniej oraz zarazy, 21.000 szkieletów

Wieś Zalesie - Kościół św. Anny

Zalesie to mała wieś, która w swym szczytowym okresie rozwoju w końcu XIX wieku liczyła sobie nieco ponad 300 mieszkańców. Wieś położona jest przy żółtym szlaku prowadzącym z Bystrzycy Kłodzkiej do Polanicy.

W pobliżu drogi prowadzącej przez tę wieś usytuowany jest kościół św. Anny. Do jego prostokątnej nawy o wymiarach 13,5 x 7,5 m. przylegają: zakrystia i kruchta wejściowa. Wyryta na znajdującej się wewnątrz belce data 1717 wskazuje na rok powstania kościoła. W każdym bądź razie konsekracja miała miejsce w 1718 roku. Kościół oszalowany jest pionowymi deskami, dach i wieżę pokrywa gont. Konstrukcja ścian jest zrębowa.

Ołtarz główny w kościele pochodzi z ok. 1720 roku. W ołtarzu tym znajduje się obraz przedstawiający patronkę kościoła – św. Annę, a poniżej są jeszcze cztery inne, mniejsze obrazy być może starsze. W zwieńczeniu zobaczyć można rzeźby Boga Ojca, Chrystusa, Marii oraz figury aniołów. Wnętrze kościoła podzielone jest na nawę i prezbiterium. Sufit jest bogato zdobiony malowidłami przedstawiającymi sceny ze Starego i Nowego Testamentu. Znajdują się tu także obrazy kolejnych stacji Drogi Krzyżowej, malowidło ukazujące św. Jana Nepomucena oraz figurki Matki Boskiej. Ponad chórem, na stropie można dostrzec ornamenty roślinne.

Maria Śnieżna w Międzygórzu

Na południowym stoku Iglicznej, 63 m. poniżej szczytu znajduje się spłaszczenie terenu. Stoi na nim kościół pielgrzymkowy p. w. Matki Boskiej Śnieżnej.

Historia tego kościoła i jego nazwa wiąże się z ludową rzeźbą Madonny z Dzieciątkiem. Rzeźbę tę w 1750 roku przywiózł z tradycyjnej pielgrzymki do Mariazell w Styrii ówczesny wójt Wilkanowa Krzysztof Veita. Była to kopia czczonego tam posągu, którego kult wywiódł się częściowo z tradycji rzymskiej świątyni na Wzgórzu Eskwilińskim poświęconej Bożej Rodzicielce. Do tego doszła jeszcze legenda o śniegu, który podobno spadł na tym wzgórzu w dniu 5 sierpnia, jako odpowiedź na oczekiwanie bożej łaski przez pewną rzymską rodzinę. Po przywiezieniu, kopia tego posągu spoczęła pod rozłożystym bukiem, a potem została przeniesiona do chroniącej ją drewnianej kaplicy i upamiętnionej następnie kamiennym postumentem z datą 1804 r.

Od tego czasu zaczęto w to miejsce pielgrzymować, szczególnie od momentu, gdy po wojnach śląskich wskutek uszczelnienia granicy podróżowanie do Mariazell stało się bardzo utrudnione lub wręcz niemożliwe. W roku 1765 burza jak rozpętała się nad tym miejscem zniszczyła kaplicę i wyrwała buk z korzeniami. Wybudowano nową kaplicę, a rok później po śmierci wójta ufundowano jeszcze większą. Było to związane z rosnącą sławą tego miejsca, popartą licznymi łaskami.

Pierwsza łaska jakiej doświadczyli pielgrzymujący tutaj i zarazem najbardziej znana zdarzyła się w 1777 roku, a było to odzyskanie wzroku przez pewnego chłopca. Ze względu na to, że pielgrzymów było coraz więcej w 1782 roku podjęto decyzję i rozpoczęto budowę kościoła. Prace rozpoczęto w czerwcu a już w październiku tego samego roku dokonano poświęcenia nowego budynku. Dwa lata później, w 1784 roku gotowa była wieża od zachodu. W roku 1821 wykonano osłonięte obejście, aby choć trochę złagodzić działanie silnych wiatrów i ogólnie dość surowego klimatu. W prawym krużganku kościoła znajduje się wykonana przez opiekujących się tym miejscem oo. redemptorystów niewielka ruchoma szopka, a wewnątrz świątyni na ścianie wisi tablica upamiętniająca pobyt w tym miejscu biskupa Karola Wojtyły. Biskup, zanim został wyniesiony na tron Piotrowy przybył tutaj dwa razy, latem 1967 i 1968 roku. Sprzed kościoła na szczyt prowadzi ścieżka, przy której znajdują w piaskowcowej formie stacje Drogi Krzyżowej. Także sprzed kościoła podziwiać można piękne widoki na Góry Bystrzyckie i Rów Górnej Nysy. Spoglądając w lewo zobaczyć można Międzylesie, a w prawo - Bystrzycę Kłodzką.

Bazylika Nawiedzenia NMP w Wambierzycach

Wambierzyckie Sanktuarium Maryjne zwane Dolnośląską Jerozolimą, czyli bazylika, Kalwaria z 74 kaplicami oraz ruchoma szopka, stanowi prawdziwą perłę wśród zabytków Ziemi Kłodzkiej.

Zabudowa tyrolska wraz z drewnianym kościółkiem w Międzygórzu

Kalwaria i zespół kaplic w Wambierzycach

Drewniany kościół w Kamieńczyku

Kościół Bożego Ciała w Międzylesiu

Kościół w Nowej Wsi

Drewniany kościół w Zalesiu

Kościół św. Michała Archanioła w Bystrzycy Kłodzkiej

Kościół św. Katarzyny w Starym Wielisławiu

Kościół Wniebowzięcia NMP w Kłodzku