Jaskinie

Jaskinia Radochowska

Jaskinia Radochowska (zwana także niegdyś Grotą Stalaktytowa lub Jaskinią Naciekową), której długość wynosi 265 m. zlokalizowana jest na południowym zboczu Bzowca. Wysokości otworów wejściowych to: 460 m n.p.m, 463 m.n.p.m, 468 m.n.p.m. Środkowy otwór wejściowy obecnie jest zasypany. Liczne znaleziska w postaci szczątków kostnych m.in. niedźwiedzia jaskiniowego, hieny jaskiniowej, jelenia olbrzymiego, dzikiego konia, nosorożca włochatego wskazują na to, że jaskinia ta była służyła tym zwierzętom za schronienie. Znalezione Resztki ognisk, obrobione kości czy prymitywne narzędzia są z kolei świadectwem pobytu tutaj człowieka pierwotnego. Przyjmuje się że miało to miejsce w okresie od 100 do 80 tys. lat temu.

Pierwsza udokumentowana wzmianka o Jaskini Radochowskiej pochodzi z roku 1757. Niewielka deniwelacja przyczyniła w-płynęła na to, że od tego momentu jaskinia ta była często odwiedzana przez kuracjuszy przebywających w Lądka Zdroju. Efektem tych częstych odwiedzin było dość duże zniszczenie przejawiające się w zniknięciu licznych tu i pięknych stalaktytów. Pozostały jedynie niewielkie nacieki zwane Gęsią Skórką,.

Z ciekawszych przedstawicieli fauny jaskinię tę zamieszkuje, np. studniczka tatrzańska, muchówka, prapierścienica jaskiniowa.

Jaskinie Radochowską budują marmury, częściowo z łupkami łyszczykowymi. Poziome korytarze zostały wytworzone w trakcie erozyjnego działania wód krasowych, charakteryzujących się dużym przepływem i w całości wypełniających ich przekrój. Nasilenie procesu erozji poskutkowało po pewnym czasie do pogłębienia doliny, a co za tym idzie do obniżenia koryta potoku i konsekwencji – obniżenia poziomu wód krasowych. Dzięki temu otwór wejściowy do jaskini stał się dostępny. Dalszy rozwój korytarzy następował wzdłuż szczelin i pęknięć tektonicznych. Sale wewnątrz jaskini powstawały w miejscu krzyżowania się korytarzy.

Jaskinia Radochowska składa się z Korytarza Łącznikowego, którego zachodnia część nosi nazwę Zygzakowatego Korytarza, a wschodnia - Długiego Korytarza. Korytarz Łącznikowy krzyżuje się z innymi korytarzami, znacznie krótszymi i prostopadłymi do niego, na końcu których znajdują się syfony lub zawalone ściany czy stropy. Od strony zachodniej zlokalizowany jest Korytarz Błotny. W jaskini największy jest jednak Korytarz Środkowy kończący swój bieg Salą Gotycką, w której znajduje się podziemne jeziorko o głębokości wynoszącej ok. 2 m. Średnia temperatura powietrza w jaskini wynosi 9,1oC. Odczuwalna są także znaczna wilgoć i przewiewy w korytarzach miedzy otworami wejściowymi. Światło dzienne operuje jedynie w bezpośrednim sąsiedztwie otworów wejściowych.

Jaskinia Solna Jama

Solna Jama zlokalizowana jest w nieczynnym już kamieniołomie na Górze Czerniec wchodzącej w skala masywu Gór Bystrzyckich. Jest t o jedna z mniejszych jaskiń sudeckich.
Wejście do jaskini zorientowane jest w kierunku wschodnio-południowy-wschód i znajduje się na wysokości 585 m.n.p.m. Długość jaskini wynosi 40 m, a jej głębokość - 5 m. Jest to jaskinia prawie pozioma, której końcowa część częściowo lub miejscami całkowicie znajduje się pod wodą.

Solna Jama powstała w marmurach. Za jej otworem ciągnie się szeroki korytarz (przy zwiedzaniu – konieczna latarka), od którego po prawej stronie usadowiło się kilka niedużych wnęk. W stropie zauważyć można równie niewielkie kominy. W odległości ok 10 m od wejścia korytarz skręca w kierunku zachodnim. Od niego po lewej odchodzi korytarz boczny o długości 5 m, który stromo wznosi się do góry by po chwili połączyć się szczeliną z powierzchnią. Korytarz główny biegnie jeszcze przez 15 m po czym przechodzi w szczelinę, a przy końcu odchodzi od niego w lewo inny niski, zalany wodą korytarz zakończony syfonem. Z prawej strony korytarza głównego znajduje się salka z niewielkim jeziorkiem, którego głębokość sięga 3m. Salka ta łączy się dwoma przejściami z wspomnianym wcześniej zalanym korytarzem. Przejścia te znajdują się pod wodą: jedno okresowo, a drugie – stale. W jaskinie nie występują nacieki.

Jaskinia Solna Jama została po raz pierwszy opisana w 1789 roku przez F. A. Zimermanna. W późniejszych latach wielokrotnie była jeszcze odwiedzana i opisywana przez badaczy (znaleziono między innymi kości niedźwiedzia jaskiniowego i rosomaka). Ostatnimi czasu podejmowane były próby spenetrowania jej zalanych części co przyczyniło się do powiększenia posiadanego stanu wiedzy.

Ustalono, że łączna długość korytarzy w jaskini wynosi 40m, z czego dostępnych jest tylko 25 m.

Nazwa Solna Jama wzięła się stad, że tutaj jak to twierdzili okoliczni mieszkańcy, widziano owce liżące skałę, która miała zawierać sól.

Jaskinia Niedźwiedzia w Kletnie

Jaskinia Niedźwiedzia w Kletnie, największa w Sudetach, zlokalizowana jest w Masywie Śnieżnika Kłodzkiego, na prawym zboczu Doliny Kleśnicy. Dwa wejścia nie będące pochodzenia naturalnego umiejscowione są ok. 10-15 m. nad dnem wspomnianej doliny, na wysokości odpowiednio 793 i 800 m n.p.m. Pierwsze wejście, poprzez które odkryto Jaskinię Niedźwiedzią, zostało zabudowane pawilonem wejściowym, a drugie, będące końcowym punktem trasy zwiedzania i jednocześnie wyjściem z jaskini, zamyka śluza termiczna, której zadaniem jest ochrona mikroklimatu obiektu.

Jaskinia ma korytarze o łącznej długości przekraczającej 2,5 km. Orientacja korytarzy jest pozioma i umiejscowione są one na trzech poziomach połączonych ze sobą kominami. Spośród tych korytarzy, najlepiej rozwinięte są te położone pośrodku i na dole.

Dolne partie jaskini oglądane do tej pory mogły być tylko przez wyprawy speleologiczne. Partie Środkowe w pewnej swej części zostały udostępnione do zwiedzania, a partie górne zostały nie w pełni rozpoznane.

Jaskinia posiada swój mikroklimat. Jego parametry określają:

• temperatura oscylująca w granicach 6ºC (obserwuje się tutaj niewielką roczną amplitudę temperatury);
• wilgotność powietrza utrzymująca się na poziomie 100%;
• słaby ruch znajdującego się wewnątrz jaskini powietrza.

W tych warunkach tworzy się przepiękna szata naciekowa w postaci:

• stalaktytów i stalagmitów, a także stalagnatów powstających z połączenia stalaktytów i stalagmitów w jedną kolumnę ;
• makaronów - stalaktytów w swej początkowej fazie, kiedy to swym wyglądem przypominają rurki makaronu;
• draperii i zasłon – form stalaktytów kształtem zbliżonych do płaskich, cienkich płatów;
• polew – nacieków w formie grubych nawisów gromadzących się na ścianach i dnie jaskini;
• żeber i nacieków kaskadowych – czyli fantazyjnie nakładające się uformowane polewy;
• pól ryżowych – form tworzących się z nacieków, wyglądem przypominających pola ryżowe;
• nacieków wełnistych kształtem zbliżone do owczej wełny;
• mis martwicowych – form zalegających na dnie jaskini;
• pizolitów (pereł jaskiniowych) – sferycznych form;
• nacieków grzybkowych – form prostopadłych do podłoża, z którego się wytworzyły;
• heliktytów – form jakby krzaczastych rozchodzących się we wszystkich kierunkach i spotykanych na stalaktytach, polewach, ścianach lub stropach;
• skupień kalcytu kształtem przypominające szczotki.

W przeszłości przebywały w tym miejscu m.in. taki zwierzęta jak: niedźwiedź jaskiniowy (od niego jaskinia wzięła swą nazwę), lew jaskiniowy, hiena jaskiniowa i wiele innych. Pochodzenie szczątków tych zwierząt jest różne.